عصری که ما در آن زندگی می کنیم عصر اطلاعات و دانایی است؛ در این عصر یکی از مهم ترین اهدافی که باید دنبال شودپرورش قدرت تفکر افراد جامعه است. برای رسیدن به این مقصود باید از کودکی آغاز کرد و ذهن کودک را با شیوه های مناسب پرورش داد. مهم ترین و نخستین کانون تربیت، خانواده است که در رأس آن والدین قرار دارند. والدین نقش به سزایی در پرورش تفکر کودک دارند. یکی از چالش هایی که امروزه با آن مواجه هستیم؛ کم کاری و عدم توجه والدین به پرورش مهارت تفکر در فرزندانشان است؛ به طور طبیعی نتیجه ی این کم توجهی این می شود که وقتی فرزند آنها به بزرگسالی می رسد تنها با شنیدن یک جمله تند، فوری عصبانی می شود و کتک کاری می کند یا دست به اسلحه سرد می برد، چراکه هنوز هنر فکر کردن را نیاموخته است؛ هدف اصلی پژوهش حاضر، بررسی نقش والدین در پرورش تفکر کودک است؛ در این پژوهش، روش تحقیق توصیفی و گردآوری اطلاعات، کتابخانه ای می باشد. با توجه به اهمیت نقش والدین، والدین هم می توانند نقش ایجابی داشته باشند و هم نقش سلبی؛ در نقش ایجابی والدین با تکریم شخصیّت کودک، پرورش مهارت خوب گوش کردن و مهارت خوب دیدن ،تقویت کنجکاوی وی می توانند مهارت فکر کردن را در او تقویت کنند؛ اما در مقابل، والدین با ایفای نقش سلبی، سرزنش های مکرر، تمسخر گرفتن پرسش های کودک، منع کودک از بازی کردن، می توانند منجر به سلب مهارت تفکّر از وی شوند.